Friedrich Froebel - Ο ιδρυτής του πρώτου παιδικού σταθμού

"Ελάτε, ας ζήσουμε για τα παιδιά μας". Ο Φρίντριχ Φρέμπελ δημιουργός του πρώτου παιδικού σταθμού  για παιδιά 3-4 ετών, τον ονόμασε «Παιδικό Κήπο» (Kindergarten). Τα παιδιά ήταν σαν λουλούδια που χρειάζονται φροντίδα. Το καθένα είναι ξεχωριστό και όμορφο. Όλα μαζί, όμως, ανθίζουν μέσα στο σύνολο.

 

Ο πρώτος παιδικός σταθμός

Ο πρώτος παιδικός σταθμός του Φρίντριχ Φρέμπελ




Ο Φρέμπελ ήταν μαθητής του Pestalozzi (Πεσταλότσι) και σε μεγάλο βαθμό έχει επηρεαστεί από αυτόν. Συμφωνούσε με την άποψη του Πεσταλότσι για ένα περιβάλλον μάθησης που προάγει τη συναισθηματική ασφάλεια και μέσα στο οποίο τα παιδιά παίρνουν πρωτοβουλίες και ενθαρρύνεται η φυσική τους περιέργεια, η επιθυμία τους να εξερευνήσουν. Η μέθοδος του συνδυάζει την συνειδητοποίηση της ανθρώπινης φυσιολογίας και την αναγνώριση ότι εμείς, στην ουσία μας, είμαστε δημιουργικά όντα. 
 

Επίσης ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε ότι σημαντική ανάπτυξη του εγκεφάλου συμβαίνει μεταξύ της γέννησης και της ηλικίας των 3.

Το 1837 δημιούργησε στη Γερμανία ένα σχολείο για παιδιά 3-4 ετών και το ονόμασε «Παιδικό Κήπο» (Kindergarten). Θεωρούσε τα παιδιά σαν λουλούδια που χρειάζονται φροντίδα. Το καθένα είναι ξεχωριστό και όμορφο. Όλα μαζί, όμως, ανθίζουν μέσα στο σύνολο.


Πριν από αυτό δεν προβλεπόταν κάποια εκπαίδευση για τα παιδιά κάτω των 7 ετών, διότι εκείνη την εποχή πίστευαν ότι τα παιδιά αυτών των μικρών ηλικιών δεν είχαν την ικανότητα να αποκτήσουν κοινωνικές και πνευματικές δεξιότητες.

 

Παιδαγωγική μέθοδος

Στον παιδικό σταθμό του Φρέμπελ ως μέθοδο μάθησης χρησιμοποιούσαν το ελεύθερο παιχνίδι, τραγούδια και παραμύθια, που τονώνουν τη φαντασία. Μέσα από το πρόγραμμα που ακολουθούσαν τα παιδιά ασκούνταν στη σωματική δραστηριότητα, αποκτούσαν δημιουργική έκφραση και συναισθηματική ευαισθητοποίηση. Επίκεντρο ήταν τα ενδιαφέροντα του παιδιού, τα οποία  μπορούσε ελεύθερα να εξερευνά. Ο δάσκαλος ήταν απλός καθοδηγητής.

 

Ο ρόλος του παιχνιδιού στη μάθηση

Την εποχή εκείνη θεωρούσαν το παιχνίδι μία μορφή αδράνειας. Ο Φρέμπελ, όμως, ήταν σίγουρος ότι μέσω του παιχνιδιού μπορούν τα παιδιά να μάθουν. Με τον τρόπο αυτό καλλιεργούν τη φαντασία τους και τη δημιουργικότητά τους.

Μάθε περισσότερα για τη συμβολή και το ρόλο του παιχνιδιού στη μάθηση
 

Το παιδαγωγικό υλικό του Φρέμπελ

Ο Φρέμπελ μελέτησε πάρα πολύ τη φύση των παιδιών και τους έδωσε αντικείμενα  για εφευρετικό παιχνίδι που τα ονόμασε «δώρα» (Froebel gifts). Ήταν μπαλίτσες ή τουβλάκια μέσα σε κουτιά.
 

Μέχρι τότε συνήθως τα παιδιά έπαιζαν με περίπλοκα διακοσμημένα παιχνίδια. Ο Φρέμπελ σχεδίασε ένα μεγάλο κουτί με 500 ξύλινα αντικείμενα για παιδιά. Το συμβολικό παιχνίδι των παιδιών με αυτά τα αντικείμενα έδωσε μία διαφορετική εμπειρία στο παιχνίδι, πιο ανοιχτή, πιο ελεύθερη.
 

Τα παιδιά χρησιμοποιώντας τη δημιουργικότητά τους μπορούσαν να χειρίζονται υλικά, όπως πηλό, άμμο, χάντρες, σχοινιά.  Επίσης, μελετούσαν και καλλιεργούσαν φυτά σε έναν κήπο με αποτέλεσμα να τονώνεται το ενδιαφέρον τους για τη φύση. Η δράση και η παρατήρηση ήταν οι καλύτεροι τρόποι εκπαίδευσης.


Τα δώρα του Φρεμπελ


Mάθετε περισσότερα:Τα δώρα του Φρέμπελ - Froebel Gifts 

 

Επιρροή στην προσχολική αγωγή

Μόλις η παιδική εκπαίδευση έγινε ευρέως αποδεκτή, ήταν το φυσικό σημείο εκκίνησης για τις καινοτομίες που ακολούθησαν. Η Μαρία Μοντεσσόρι και ο Rudolf Steiner αναγνώρισαν το χρέος τους στον Φρέμπελ, αλλά η επιρροή του παιδικού σταθμού του Φρέμπελ φτάνει και στο Reggio Emilia και το Vygotsky.

Μάθε πόσο σημαντική είναι η προσχολική αγωγή 

 

Ο ρόλος των γυναικών στον παιδικό σταθμό

Ο Φρέμπελ πίστευε ότι οι μητέρες ήταν οι πιο κατάλληλες για την ανατροφή των παιδιών και έτσι έγιναν παιδαγωγοί στον παιδικό σταθμό.


Προσέφερε στις γυναίκες ευκαιρίες για σταδιοδρομία εκτός σπιτιού σε μία εποχή που δεν επιτρεπόταν να εργαστούν επαγγελματικά. Έτσι, ο παιδικός σταθμός προσέλκυσε φιλόδοξες, έξυπνες γυναίκες, που έλαβαν σπουδές και έτσι ανέπτυξαν και δικιές τους επιχειρήσεις.


Ο Φρέμπελ πίστευε ότι και οι πατεράδες αποτελούσαν βασικό μέρος της εκπαίδευσης του παιδιού και γενικότερα ότι η εκπαίδευση ήταν μια οικογενειακή δραστηριότητα. Γι 'αυτό και το διάσημο γνωμικό του: "Ελάτε, ας ζήσουμε για τα παιδιά μας"

 

Ίσως να σε ενδιαφέρει:

 

Ποια είναι τα βιβλία της Μαρίας Μοντεσσόρι που διαβάζονται μέχρι και σήμερα από γονείς και δασκάλους