Η δύναμη των δασκάλων - Μία συγκινητική ιστορία για τα ξεχωριστά παιδιά

θεατρική παράσταση

Μϊα συγκινητική μικρή ιστορία του Robert Fulgum, συγγραφέα του βιβλίου «All I kneed to know, I learned in kindergarten» («Όλα όσα πρέπει να ξέρω, τα έμαθα στον παιδικό σταθμό»). για τη μεγάλη σημασία που έχει το επάγγελμα της δασκάλας. 

Ο Robert Fulghum ιδιαίτερα συγκινημένος αφηγείται ένα αληθινό περιστατικό,  που δείχνει πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η δύναμη των δασκάλων, που με τον τρόπο τους δεν ξεχωρίζουν κανένα παιδί από τα άλλα, επειδή αυτά μπορεί να είναι για κάποιο λόγο ιδιαίτερα, διαφορετικά ή πιο απόμακρα από το σύνολο. Τα ξεχωριστά παιδιά μπορούν να έχουν μία θέση μέσα στην ομάδα της τάξης χωρίς να νιώθουν μειονεκτικά.

Δ
ιαβάστε τι είπε ο Robert Fulghum, που στο τέλος τον έκανε να μη μπορέσει  να συγκρατήσει τη συγκίνησή του:

Από όλα τα πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου, αυτό για το οποίο είμαι πιο περήφανος είναι που έγινα δάσκαλος. Από όλες τις ιστορίες που έχω γράψει, η αγαπημένη μου είναι για τη διδασκαλία.

Έχω μία φίλη που είναι δασκάλα στο επάγγελμα σε παιδικό σταθμό και ήταν πολύ καλή στο θέατρο και έτσι έκανε μία θεατρική παράσταση με τα παιδιά της  τάξης  της στον παιδικό σταθμό.

Μετά από συζήτηση με τα παδιά αποφάσισαν να παίξουν τη «Σταχτοπούτα».  Έτσι, άρχισαν να μοιράζουν τους ρόλους και να κανονίζουν τι θα κάνει ο καθένας και σε ποιο σημείο πρέπει να στέκεται.  Όλοι είχαν βρει τι θα κάνουν εκτός από ένα παιδί, τον Norman.

Ο Norman είναι διαφορετικός, όχι περίεργος, αλλά απλώς λειτουργεί με τρόπο διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα παιδιά.

Η δασκάλα ρώτησε το Norman: «Τι ρόλο θα παίξεις στο παραμύθι της Σταχτοπούτας;»

Ο Norman πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε:  «Εγώ θα είμαι το γουρούνι.»

Δασκάλα: «Μα δεν υπάρχει γουρούνι στη Σταχτοπούτα.»

Norman: «Τώρα υπάρχει.»

Η δασκάλα, λοιπόν, σκέφτηκε ότι κανένας δεν ήθελε να είναι το γουρούνι, ούτε ήξερε τι μπορεί να κάνει ένα γουρούνι στο παραμύθι της Σταχτοπούτας, αλλά ο Norman ήξερε.

Έτσι, του είπε:  «Συγχαρητήρια, Norman, εσύ θα είσαι το γουρούνι! Δούλεψέ το, λοιπόν!»

Έτσι, λοιπόν, ο Norman υποδυόταν το προσωπικό γουρούνι της Σταχτοπούτας.  Όπου πήγαινε εκείνη, πήγαινε και αυτό. Αλλά σε όλη την παράσταση δεν έλεγε  λέξη. Καθόταν δίπλα στη Σταχτοπούτα, όπου και αν ήταν εκείνη.

Ο Norman μπορεί να μη μιλούσε, αλλά αντιδρούσε σε ό,τι γινόταν στην παράσταση ανάλογα με τη σκηνή που παιζόταν είτε χαρούμενα είτε λυπημένα παίρνοντας διάφορες γκριμάτσες.

Και στο τέλος του παραμυθιού, όταν έφτασε ο πρίγκηπας και φόρεσε στη Σταχτοπούτα το γυάλινο γοβάκι, ο Norman έσπασε τη σιωπή του και άρχισε να χορεύει χαρούμενα γαβγίζοντας!

Η δασκάλα είπε στον Norman: «Εντάξει, θα έχουμε γουρούνι στην παράσταση, αλλά το γουρούνι δε γαβγίζει!»

Ο Norman είπε: «Αυτό γαβγίζει.»

Η δασκάλα βαθειά μέσα της ήξερε ότι τελικά η πρωταγωνίστρια της παράστασης δεν ήταν το κοριτσάκι που υποδυόταν τη Σταχτοπούτα, αλλά αυτό το χαρούμενο γουρούνι που χόρευε και γάβγιζε, ο Norman.

Όλοι αυτοί οι «Norman»  που υπάρχουν σε μία τάξη φωνάζουν και λένε:

«Βοηθήστε με να γίνω μέλος της ομάδας. Βάλτε με στην ομάδα. Θέλω και εγώ να συμμετέχω στην παράσταση.»

Και οι δασκάλες πρέπει να του απλώσουν το χέρι και να του πουν:

«Έλα παιδί μου, όπου και αν είσαι, υπάρχει χώρος για εσένα...»

Δείτε παρακάτω το συγκινητικό video στο οποίο μιλάει ο Robert Fulghum

 




Σχετικά άρθρα

Εργασία σε παιδικό σταθμό, σε ΚΔΑΠ ή ΚΔΑΠ μεΑ


Αν θέλεις να ενημερώνεσαι για θέματα που αφορούν την προσχολική εκπαίδευση και δημιουργική απασχόληση, κάνε εγγραφή στο newsletter μας.